پنجابی دوہڑہ ۔۔۔
چَھڑی ناں دی رَہ گئی لجپالی ،کوئی رکھدا بالکل لَج نئیں
ہُنڑ غرض سِوا کوئی مِلدا نئیں ،اِنجیں کئیں دے مَگروں بَھج نئیں
بندے منہ تے سجنڑ تے اُنج دُشمنڑ، بُھل پِچھلے دَور تے اَج نئیں
کَم ظرفاں نوں گَل لاونڑ تے لِیا کَناں تائیں ناطق رَج نئیں...
گل رب دیاں بہتر رب جانڑے کتھے نار دے پھل گلزار ھو گۓ
٭
کتھے دید دی طلب شدید ھوئی کوہ طور سپرد نار ھو گۓ
٭
کتھے نور کھڑی گۓ اکھیاں دے کتھے بردے ویکھ سالار ھو گۓ
٭
کتھے چھریاں نال خراش نہی آئی کتھے تیر حلق چوں پار ھو گۓ
سوہنے سنگت بنڑیندن غرضاں دی,, مُکے غرض تاں ویندے چھوڑ ہن
ایہہ لوگ مفاد پرست ہوندن,,,,, سنگ کدنڑ چڑیندے تؤڑ ہن
ہتھ نپ ٹردن زرداراں دا,,,,,,,,,,,,پوری اپنڑی کردے لوڑ ہن۔
کسے ہک دے کدنڑ (محمود) ہوندن,, دل ہر تھاں لیندے جوڑ ہن۔
تین کوئی ناہی لج پت سانگیاں دی ،، تیرے کانڑ تاں سنگت وپار ہائی۔
تیرے لالچی زہن اچ ٹھگیاں دا ،،، چوی گھنٹے گرم بازار ہائی۔
تین کی پتا لفظ وفا کی اے ،،، توں جؤ لوٹنڑ تے رکھیا آہر ہایی
انج توں محمود نوں دا لیس ،،، میرے زہن چوں ایہہ گل بہر ہایی
شاعر محمود واسوآنہ ۔
میں غلط آں یا مغرور ایں توں کیوں کیتای ختم سلام ایں۔
گیوں بھل سرکار دی نوکری وچ میری نبھ گئی عمر تمام ایں۔
بندے اگے وی چھوڑ (محمود) ویندن کوئی لائیں تاں ہا الزام ایں۔
میرا دھمی دا بھلیا واپس ہٹ آ پئی ہوندی آ نکھڑ کے شام ایں
(شاعر محمود واسوآنہ)
ساڈی ہر کوشش ناکام ہو گئی اوہ اپنڑیں ضد تے ڈٹ گئے
اساں نئیں رسنڑاں اساں نئیں رسنڑاں ایہا سبق زبان تے رٹ گئے
ساڈے واسطے کھوہ پریشانیاں دے ہر قدم قدم تے کھٹ گئے
اساں ڈھیر جو درد غریب ہاسے اسے واسطے لگدے ہٹ گئے.
تیتھوں نکھڑ کے وی ڈنگ نِبھ نہیں گۓ کہڑی آگئ اے یار قیامت،،
٭
اساں رج لیا اے جہڑا رجنڑاں ہاہ اوسیں ہُنڑ کہیں ہور دی شامت،،
٭
شروع لا طافو بربادیاں دی اساں لئ ہائ ویکھ علامت،،
٭
تئیں جۓ ٹھگباز ہمراز ہوون کِدے راہندن تخت سلامت،،
